علی دلم واسه خندیدن هات تنگ شده ،دلم واسه حرص خورن هات به خاطر کم کاری کردن های بقیه تنگ شده ، دلم واسه لحظه هایی که جدی جدی جدی میشدی چون قرار بود کارای بزرگی انجام بدی تنگ شده .

یادته علی یه بار گفتی می خوام بعد از اینکه درسم تموم شد بشم یه کاره ای تو مملکت واسه همین همیشه سعی می کنم کاری نکنم که بعدها واسم دردسر بشه؟ علی فکرشم می کردی یه روز به خاطر دفاع از آرمان هات پای میز محاکمه بکشنت؟

علی چند روز پیش سالروز تولدت بود  ، شنیدم ۲۵ ساله شدی . خیلی خوشحال بودم که کم کم به سن و سالی می رسی که می تونی یه کاره ای بشی تو این مملکت و یه کار هر چند کوچیک واسه پیشرفت مملکت،  واسه آرامش و رفاه مردم انجام بدی  ؛ اما بغض گلوم رو گرفته بود وقتی یادم اومد نیستی ! تا یه ساله دیگه هم نیستی. 

دلم برای خیلی چیزها تنگ میشه ،

واسه خاطراتی که با دوستام توی دانشگاه داشتم

واسه خاطرات خوبی که با همکارام داشتم

واسه خاطرات خوبی که قبل از انتخابات داشتم

واسه جون کندن واسه کنکورم

واسه از زیر درس خوندن در رفتنام

واسه شوخی و خنده هایی که با دوستام داشتم

نمی دونم من یه جوریم یا واقعاً همه چیز یه جوریه!

یکی نیست کمکم کنه؟!

جالبه نه؟! که کاری نکرده باشی و به تو تهمت انجام اون کارو بزنن!

جالبه نه؟! که تورو هیچی حساب نکن!

جالبه نه؟! که عقل تورو زیر سوال ببرن!

جالبه نه؟! که شعور تو رو نادیده بگیرن!

جالبه نه؟! که فکر کنن خودشون عقل کلا و تو؟!!! هیچی!

جالبه نه؟! که واسه تو ، اونا خدا تعیین کنن که خدات کیه!

جالبه نه؟! که بین تو خدای خودتم حتی فاصله بذارن!

جالبه نه؟! که حتی از خدای خودت اونا طلب پذیرش توبه کنن ، نه برای خودشون! واسه تو!!!!!!!!!!!!!!!!

جالبه نه؟! که اونا ، نه فقط واسه تو، واسه ی همه تصمیم بگیرن!

یکی نیست بگه مگه تو خدایی!؟

یکی نیست بگه خدا نه! چیکاره ای؟! کلانتری؟! :-w

من دیگه تحملشو ندارم!

من از نهایت شب حرف مى زنم ،

 من از نهایت تاریکى و از  نهایت شب حرف مى زنم ،

اگر به خانه من آمدى ،

 براى من اى مهربان چراغ بیاور و یک دریچه ،

 که از آن به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم.

این وبلاگ هدیه ای ناچیز و کوچک است در برابر لطف بی پایانت , در برابر حمایتی که می کردی و مثل نوری در تاریکی بود و من را به جلو فرا می خواند . الان که این مطلب را برایت می نویسم خودت می دانی حال و روز خوشی ندارم اما باز می شود در این فضای مجازی وقتی دستت به دکمه های صفحه کلید می رسد تظاهر کنی که خوشحالی !

اسم وبلاگت را سبزترین گذاشتم برای اینکه در نبود دوستان و یاران دبستانی برایم سبزترین هستی , در نبود کسانی که این روزها غصه ی نبودشان عذابم می دهد .

می دانی این ۷ ماه برایم دوستانم عزیز شده اند تازه این روزها می فهمم که نبودشان چقدر سخت است آنهم که بدانی آنها هم سختشان است برای همین سعی می کنم تا با اندک فرصتی که شاید باقی باشد خوشحالشان کنم شاید هم شده است که مواقعی ناراحت بودم , عصبانی بودم و …. چون در بعضی موارد تحملت تمام می شود دوست داری در اتاقت را ببندی بنشینی به خاطرات رجوع کنی یا عکس هایی را ببینی و می شود در آن لحظات امیدوار بود که کسی لبخند بر لبانت بیاورد .

هخامنش